Waarom voel je jezelf niet meer?

Je bent niet jezelf kwijt.
Je bent van jezelf weggegaan.

Niet in één keer. Maar elke keer dat je koos voor wat nodig was, in plaats van wat waar was. Stap voor stap, zo klein dat je het zelf niet zag wegglijden.

Je bleef functioneren, werken en zorgen voor alles en iedereen. Tot het normaal werd.

En ergens onderweg ben je gaan geloven dat dit gewoon is hoe het hoort. Het ongemak, de afstand en het gevoel dat er iets niet klopt, zonder dat je het kunt benoemen.

Dat is het gevaarlijkste moment. Niet wanneer het pijn doet, maar wanneer je gestopt bent het te voelen.

En toch is er dat moment, laat op de avond, waarop je het weer weet. Dat je verder van jezelf af staat dan je ooit had bedoeld. En dat je niet meer precies weet wie er nog zit, onder alles wat je bent gaan dragen.

Dat moment is geen zwakte. Het is het begin.

Want je hoeft jezelf niet opnieuw uit te vinden. Wat je zoekt is niet weg. Het is alleen bedolven geraakt onder de rollen, de verwachtingen en het jarenlang vooruit blijven gaan.

De vraag is niet of je terug kunt. De vraag is of je durft om eerlijk te kijken.

Twee wegen. Eén richting.