Ik word niet ingevlogen omdat mensen het probleem niet zien.
Ik word ingevlogen wanneer iedereen het ziet,
maar niemand het nog corrigeert.
Aan de buitenkant blijft alles ogenschijnlijk werken.
Besluiten gaan door.
Onderbouwing wordt sterker.
De buitenkant blijft overeind.
Maar onder die beweging verdwijnt iets essentieels: correctie.
Vanaf dat moment organiseert een systeem schade terwijl het zichzelf nog functionerend noemt.
Daar kom ik binnen.
Niet om te adviseren vanaf de zijlijn,
maar om zichtbaar te maken wat te lang onbenoemd bleef.
Om beweging te stoppen waar doorgaan gevaarlijk wordt.
En om het gesprek te openen dat het systeem weer corrigeerbaar maakt.
Pas daarna kan richting opnieuw ontstaan.
Waar het schuurt, ontstaat richting.
Herken je dit in jouw organisatie, dan is dit het moment om te spreken.
